شهریار نیوز:
مریم سلمانیان در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا، اظهار کرد: برخی کودکان آمادگی حضور در کلاس درس را ندارند؛ با وجود اینکه یک ماه از آغاز سال تحصیلی می‌گذرد، این موضوع به عوامل مختلفی بستگی دارد و تک‌بعدی نیست. هنگامی که اجتناب طولانی‌مدت وجود داشته باشد، اضطراب تثبیت می‌شود؛ اما اجتناب با اضطراب متفاوت است و کودک نباید از فعالیت‌های معمول دور شود و فاصله بگیرد.
وی با بیان اینکه اجتناب، اضطراب را به همراه دارد، افزود: هنگامی که کودک اضطراب دارد، نباید او را برای انجام اقدامات روزانه مانند رفتن به مدرسه مجبور کرد؛ کودک نیاز به حمایت دارد و مواجهه تدریجی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
متخصص روان‌شناسی بالینی و عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات روان‌پزشکی و روان‌شناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: خانواده باید به علائم کودک توجه کند؛ استرس، کمبود خواب، نداشتن تمایل به مدرسه رفتن، گوشه‌گیری و پرخاشگری از جمله این علائم است. همچنین اضطراب جدایی (ترس از جدا شدن از والدین یا مراقب)، اضطراب اجتماعی (ترس از قضاوت شدن توسط هم‌کلاسی‌ها یا ترس از صحبت کردن در کلاس) و فوبیاهای محیطی (ترس از صداهای بلند مدرسه، تاریکی راهروها یا محیط‌های شلوغ) از عواملی است که باید مورد بررسی قرار گیرد.
وی با بیان اینکه اضطراب عملکردی (ترس از شکست در امتحانات و ناتوانی در انجام تکالیف) و عوامل محیطی در مدرسه و سخت‌گیر بودن معلم نیز سبب می‌شود کودک تمایلی به مدرسه رفتن نداشته باشد، خاطرنشان کرد: علائم جسمانی نیز در نداشتن تمایل دانش‌آموز نقش دارد؛ شکم‌درد، سردرد و حالت تهوع معمولاً صبح‌ها پیش از رفتن به مدرسه. همچنین علائم رفتاری و هیجانی مانند گریه کردن، پافشاری بر ماندن در خانه، گوشه‌گیری و تحریک‌پذیری بالا، ترس و بی‌قراری از دیگر نشانه‌هاست.
روان‌شناس و مشاور خانواده تصریح کرد: نقش والدین در این زمینه کمک‌کننده و مؤثر است؛ در نظر گرفتن برنامه روزانه و منظم، گوش دادن فعال بدون قضاوت و استفاده نکردن از تنبیه برای امتناع از مدرسه باید رعایت شود. علاوه بر نقش والدین، مدرسه نیز برای ترغیب کودک به حضور در محیط آموزشی باید اقداماتی انجام دهد و همکاری مشاور مدرسه برای ایجاد یک منطقه امن برای کودک یکی از مسائل مهم است.
ثبت دیدگاه