روایت پدر شهید فردین ابراهیمی؛ سربازی که دو ماه تا پایان خدمتش باقی مانده بود
به گزارش شهریار نیوز، شهید فردین ابراهیمی، جوان ۲۳ ساله، یکی از ۱۴ شهید حمله دوم تیرماه رژیم صهیونیستی به مقر ستاد سپاه امام حسن مجتبی (ع) در میدان سپاه کرج بود؛ سرباز وظیفه‌ای که تنها دو ماه تا پایان خدمت سربازی‌اش باقی مانده بود و تصور نمی‌کرد محل خدمتش هدف حمله اسرائیل قرار بگیرد.
غروب روز حمله، مادر فردین چشم‌انتظار بازگشت همسر و پسرش به خانه بود؛ بی‌آنکه بداند قرار است به‌جای دیدار دوباره فرزندش، خبر شهادت او را بشنود.
ساعت ۱۲ ظهر دوم تیرماه، مقر ستاد سپاه امام حسن مجتبی (ع) در کرج هدف حمله قرار گرفت. در این حمله، سه سرباز وظیفه به نام‌های فردین ابراهیمی، سالار موسوی‌نژاد و جواد ایزدی، به همراه ۱۱ نفر دیگر از پاسداران و افسران سپاه به شهادت رسیدند.
بهرام ابراهیمی، پدر فردین، خبر حمله را از یکی از آشنایانش در کرج شنید. او درباره لحظات پراضطراب جست‌وجوی فرزندش می‌گوید:
«یکی از اعضای خانواده که در کرج زندگی می‌کند، به ما خبر داد که پادگان را زده‌اند. پرسیدند فردین خانه است یا پادگان؟ گفتیم پادگان است. آنها از همان‌جا به دنبال فردین رفتند و من هم ظرف یک ساعت از خانه‌مان در شهریار خودم را رساندم. عده‌ای پیاده به سمت پادگان آمده بودند، اما وقتی رسیدند، اجازه ورود به کسی نمی‌دادند. همه‌چیز به‌هم‌ریخته بود.
از ساعت یک تا هفت غروب هیچ خبری از پسرم نداشتیم. هرچه پیگیری می‌کردیم، می‌گفتند یا در بیمارستان‌هاست یا او را به بهشت سکینه منتقل کرده‌اند. در همان ساعت‌ها خبر شهادتش را اعلام کردند.»
فردین مدرک دیپلم داشت و تصمیم گرفته بود پس از پایان خدمت سربازی، تحصیلش را ادامه دهد. پدرش می‌گوید فرزندش در نخستین حمله به این مقر مجروح شد و پس از انتقال به بهداری پادگان، به شهادت رسید.
او در تشریح جزئیات آن روز می‌گوید:
«در همان حمله اول، فردین زخمی شد و او را به بهداری پادگان بردند. حدود یک ساعت بعد، به شهادت رسید. سپس پیکرش را به سردخانه بهشت سکینه منتقل کردند و ما هم او را به شهریار، محل زندگی‌مان، انتقال دادیم. آنجا به ما گفتند سه سرباز در پادگان شهید شده‌اند و بقیه از مسئولان و پاسداران بوده‌اند.»
فردین در دفتر فرماندهی پادگان خدمت می‌کرد. به گفته پدرش، شدت بمباران به حدی بود که دفتر فرماندهی به‌طور کامل تخریب شده بود.
بهرام ابراهیمی با یادآوری صحنه‌ای که پس از رسیدن به پادگان با آن روبه‌رو شد، می‌گوید:
«وقتی آنجا را دیدم، وحشت کردم. همه برای پیدا کردن فرزندان و اعضای خانواده‌شان آمده بودند. در آن مدت، تمام اعضای خانواده ما به بیمارستان‌ها سر می‌زدند و برای پیدا کردن فردین، بیمارستان‌ها را یکی‌یکی جست‌وجو می‌کردیم.»
پدر شهید ابراهیمی همچنین از روزهای پیش از حمله و نحوه بازگشت فردین به محل خدمتش روایت می‌کند. به گفته او، فردین در آن روزها معمولاً از ساعت پنج صبح تا دو یا سه بعدازظهر در پادگان حضور داشت و پس از پایان کار به خانه بازمی‌گشت.
او درباره آغاز جنگ و تصمیمی که برای بازگشت پسرش به پادگان گرفتند، توضیح می‌دهد:
«وقتی جنگ شروع شد، فردین در مرخصی بود. برای شرکت در مراسم عروسی یکی از اقوام به شهرستان رفته بودیم. بعد از یک هفته که همچنان آن شرایط ادامه داشت، فردین می‌گفت باید برگردیم؛ چون غیبت می‌خورم. من با فرمانده‌شان تماس گرفتم و پرسیدم فردین به پادگان برگردد یا نه؟ گفت بیاید؛ اینجا قسمت اداری است، وسط شهر قرار دارد و هیچ اتفاقی برای او نمی‌افتد.
ما هم با اعتماد به حرف‌های او گفتیم برود، اما فقط دو روز بعد، فردین به شهادت رسید.»
ثبت دیدگاه