معتقدی با اشاره به ارتباط نزدیک مفتون امینی با امثال نیما، فروغ، زاهدی و شهریار در غنای اشعارش تاثیر داشته، افزود: مفتون ۶۰ سال حضور جدی در عرصه شعر و ادبیات داشت و چندین مجموعه شعر فارسی و ترکی از وی یادگار مانده که برای همیشه از وی به یادگار می‌ماند.
وی با تاکید بر تاثیرپذیری خاص مفتون از نیما گفت: مفتون در اشعار نو و سپید خود دیدگاهی واقع‌گرایانه داشت و در سال‌های پایانی عمر خود به سرودن واگویه‌هایی روی آورد که دارای موسیقی خاص و جالب توجهی هستند.
این منتقد ادبی اظهار کرد: می‌توان مفتون را شاعری تصویرگرا و طبیعت‌گرا عنوان کرد. در اشعارش ردپای تمثیل و پیام‌های اخلاقی و نیز استفاده به وفور از تصویرگری را شاهدیم. وی همچنین شاعری طنزپرداز و اجتماعی بود که به تدریج در یک سیر تکاملی از شعر کلاسیک و غزل به شعرنو و سپید و سپس واگویه‌سرایی روی آورد.
معتقدی همچنین گفت: وی شاعری لطیف و درعین حال برون‌گرا بود و تسلط کاملی به دو زبان فارسی و ترکی داشت و سال‌ها تجربه در این دو ساحت اشعارش را دارای پختگی و زیبایی خاصی کرده است.
این شاعر با بیان اینکه زیباترین مجموعه شعر مفتون «کولاک» است، تصریح کرد: شعر توسن از این مجموعه را بسیار دوست دارم؛ آنجا که می‌گوید:
«راست همچون غول از بطری رها گشته/ اسب وحشی روی پاهای بلند و سرخ خود استاد/ یال خود را شست در جوی سپید باد/ ابلق گستاخ چشم خویش را چرخاند/ چون خسوف بدر در آیینه یک برکه پرچین/ بعد/ با دو سم سرب‌گونش/ با همه نیروی برجوشیده خونش/ هفت ضربت پشت سر هم بر بلور و چوب در کوبید/ خواب دربان‌های پیر و اخته بنگی/ درهم آشوبید/ وحشت ناقوس‌ها در سرسرا پیچید/ اسب وحشی شیهه را سر داد/ شیهه‌ای همچون خروش رعد در حمام‌های کهنه سنگی»
ثبت دیدگاه