در هر مجادله ای، اگر یکی از طرفین دعوی، به فرزندان خردسال طرف مقابش ظلم کند، بدیهی ترین اصول انسانی را لگد مال کرده است. چرا که همه می دانند کودکان تشخیصی ندارند که گناهی مرتکب شوند. پس اگر یکی از طرفین، از روی بغض و کینه ، به کودکان طرف مقابل رحم نکند، قطعا در گمراهی و ضلالت است. این شاخصه برطرف کننده همه ابهامات است. برای مثال نحوه شهادت حضرت علی اصغر (ع) در عصر عاشورا، روشن کننده حقانیت راه امام حسین (ع) برای همگان بود. چرا که پس از این واقعه دیگر کسی نمی توانست مدعی نفهمیدن حق و باطل در حادثه کربلا باشد.
همان گونه که ظلم به کودکان، روشن کننده مسیر غلط یکی از طرفین دعوی است، در نقطه مقابلش هم ، دفاع کردن از مظلومیت کودکان، روشنترین شاخص حقانیت است. این مسیر چنان روشن است که بزرگترین مدافع حقوق اولیه کودکان -یعنی حق خوردن آب- حضرت ابالفضل العباس (ع)است. او در این مسیر چنان استقامت کرد که به شهادت رسید و عظیم ترین نوع شهادت را به دست آورد.
در هر زمان و مکان دیگری هم اگر تشخیص حق از باطل در یک مجادله ، پیچیده شد، کافیست به وضعیت کودکان بنگریم. در نزاع فلسطین واسرائیل هم وضعیت به همین گونه است. هیچ لزومی ندارد که اسرائیل کودکان را نسل کشی کند در حالی که او نه تنها یکبار بلکه بارها به این کار پا فشاری هم کرده است و بدین وسیله باطل بودن خویش را به همگان ثابت نموده است.
در این بین هرکس از این کودکان دفاع کند و در این راه کشته شود شهید است . اما چه شهادتی؟
بالاترین مقام یک شهید. شهادتی از جنس شهادت حضرت عباس (ع).
پس خوشا به حال شهید سید حسن نصرالله…
ثبت دیدگاه